رزها همیشه عاشقند

خداحافظ...

cozyheart — Fri, 11 Sep 2009 21:55:27 GMT

سلام به همه ی کسانی که در این یک سال وبلاگمو خوندن و ممنون از همه ی یارانی که مرا در این مدت همراهی کردند. اگر در این پستم از شعر و ادبیات ننوشتم برای این بود که این آخرین پستم هست . قصد دارم به مدت یکسال وبلاگم را تعطیل کنم هرچند دوری از شما مهربانان بسیار سخت است. با تمام دلتنگی ام برای دوستان شعری تقدیمتان:

· ديوانگي هاي من

مي‌روم شايد كمي حال شما بهتر شود
مي‌گذارم با خيالت روزگارم سر شود

از چه مي‌ترسي برو ديوانگي‌هاي مرا
آنچنان فرياد كن تا گوش عالم كر شود

مي‌روم ديگر نمي‌خواهم براي هيچ كس
حالت غمگين چشمانم ملال‌آور شود

بايد اين بازنده‌ي هر بار – جان عاشقم –
تا به كي بازيچه اين دست بازيگر شود

ماندنم بيهوده است امكان ندارد هيچ وقت
اين منِ ديرينِ من يك آدم ديگر شود
شيرين خسروي

خداحافظ...

تصویری از عشق ندارم...

cozyheart — Tue, 08 Sep 2009 11:47:18 GMT

کبریت زدم

تو برای این روشنایی محدود گریستی

سراپا در باد ایستادم من فقط یک نفرم

اما اکنون هزاران پرنده را در باد به یغما میبرند

از مهتاب که به خانه بازگردم

آهنها زنگ خورده اند

شاعران نشانه ی باد را گم کرده اند

زنبوران عسل را فراموش کرده اند

افق بی روشنایی در دستان تو نازنین جان می بازند

من گل سرخ بودم که سراسر مهتاب را شکستم

راه برای شاعران سالخورده هموار بود

من شاعر جوان

مردمکان چشمانم را رها میکردم

که شهر را از دور ببینم

دیده بودم تصویری از عشق ندارم

شب به خیر...

((احمد رضا احمدی))

برای شنیدن فایل صوتی این نوشته لینک زیر را در آدرس بار کپی کنید.

http://www.poetry.ir/archives/ahmadi-1.mp3

خنده ی تو...

cozyheart — Mon, 07 Sep 2009 02:47:34 GMT

نان من را از من بگیر اگر میخواهی

هوا را ازمن بگیر اما

خنده هایت را نه

بخند بر شب

بر روز

بر ماه

بخند بر پیچاپیچ خیابانهای جزیره

به این پسر بچه که دوستت دارد

اما

اما آنگاه که چشم میگشایم و می بندم

آنگاه که چشم میگشایم و می بندم

آنگاه که پاهایم میروند و باز میگردند

نان را هوا را

روشنی را بهار را

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم

((پابلو نرودا))

و خدا همانجا بود...

cozyheart — Fri, 04 Sep 2009 02:45:18 GMT

و آنسان که زنی

به یاد سفیدی کراک شوهرش

و به یاد تلخی اشک کودکش

پشت چادر سیاه حجب

مشت زیبای خود

گسترده

در انتظار سکه ی سیاه

انگشتان نامحرم

و زانوان کم طاقتش

بر سنگفرش سرد خیابان

تا انتهای صبح روشن

و پنج سکه ی سیاه

در ابتدای شب سرد

ترمز یک ماشین مست

آنسوی خیابان

نگاه معصوم زن

بوی نان می آید

سیاهی چادر را باد برد

و خدا همانجا بود...

((شاعر:خودم))

اعتراف...

cozyheart — Wed, 02 Sep 2009 10:35:18 GMT

امشب اعتراف میکنم اعترافی سرخ اعترافی سبز اصلا هر رنگی که تو نقاشی کنی اعترافی نارنجی

اعتراف میکنم به غم تنهاییی خویش به غم ویرانی تو من نه سنگ هستم نه سنگدل باور کن.اگر رفتم اگر گریختم راهی جز این نداشتم.

باور کن ویرانم ویرانم یر سر تنهایی خویش لرزانم بر روی صدایم دوام ندارم مثل اشکهایم ولی زود به زود می لغزم جاری میشوم می افتم و آرام آرام در خودم ذوب میشوم و محو می شوم. من توان نوشتن دارم ولی توان دوختن چشم بر چشمانت ندارم توان سخن گفتن ندارم می فهمم دوس داشتن را هم با جسمت هم بی جسمت روحت پیش من است خودت را آزار نده امشب مثل آنروز نیستی نه اینکه دیگر در گرمای آغوشت غرق نیستم مثل آنروز چشمانت فروغ ندارد ولی من با همین وجود تو جان می گیرم باور کن

به چشمانم نگاه کن از این سیاهی کیست که این چنین عاشق به تو می نگرد این مردمک سیاه دارد برق میزند میبینی داغ است گلویم فشاردارد بغض دارد لرزه دارد بغضی که لبهای تو را می خواند بر خطوط ممتد دستانم.

من قدر تو عاشق نیستم ولی دوستت دارم اندازه ی تعداد لبخند هایی که به لبانم نشاندی نگو کفر میگویم نگو اگر حرفهایت بی پاسخ مانده یارای سخن ندارم همین.

قسم به روزهای تلخی که با هم داشتیم قسم به روزهای خوش با هم بودنمانمان قسم به انگشتان بهم گره خورده ی مان قسم به آغوش گرمت با تو می مانم با تو می مانم تا شبهای خاکستری تا روزهای امید با تو می مانم تا شب وصل در انتظارت در عین خواستن گاه خنده ام میگیرد از این انتظار انتظار برای کسی که در وجودم ریشه دوانده برای کسی که در وجودم ارغوانی شده و سایه لبانش بردستانم سبز میشود هر روز پیچکی می روید پیچکی که به دور تنش می پیچد و عاشقم میماند و در بند نگاه وجودم. همین.

زیر نور ماه می رقصیم...

cozyheart — Mon, 31 Aug 2009 08:29:18 GMT

امشب می رقصم

با تو میرقصم

برای تو

تنها برای تو می رقصم

ولی با لباسی تیره

تیره و تنگ

همچو دیوارهای سنگی

در انتهای باغ

زیر نور ماه

با بغض میرقصم

نگاهم با تو میرقصد

تنم با ماه

انگشتانت بر تنم

میلغزد سر میخورد

همچو اشک بر گونه ها ی من

و خنده بر لبهای تو

عشق از چشمانت جاری

میشود به زیر پاهایم

و من نا امید در انتهای شب

به امید صبح با حسرت

به دیوانگی نگاه انگشتت بر گردنم

به هم آوازی گیسوان بلندم با باد

به زوال عشق در برخورد با ظریف تنم مینگرم

ولی دیگر نه عشق نه هوس نه شهوت

بربلندای بازوانم نمی وزد

ملولم

ملول از عاشقی تو

از بی تفاوتی من...

02:04 ظهر یکشنبه

((شاعر:خودم))

*آنقدر ملولیم که تولد یکساله شدن رزهای عاشق را هم فقط به یاد فراموشی سپردیم...

رسوایی...

cozyheart — Fri, 28 Aug 2009 15:27:16 GMT

با من بگو تا کیستی! مهری؟بگو! ماهی؟ بگو!

خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو! آهی؟ بگو!

راندم چو از مهرت سخن گفتی: بسوز و دم مزن

دیگر بگو از جان من جانا چه می خواهی؟بگو!

گیرم نمیگیری دگر ز آشفته ی عشقت خبر

بر حال من گاهی نگر ! با من سخن گاهی بگو!

ای گل پی هر خس مرو! در خلوت هر کس مرو

گویی: که دانم پس مرو! گر آگه از راهی بگو!

غمخوار دل ای مه نه ای از درد من آگه نه ای

ولله نه ای بالله نه ای از دردم آگاهی؟ بگو!

زین بیش آزارم مکن! پیش همه خوارم مکن!

خوارم مکن! زارم مکن! گر زان که بدخواهی بگو!

بر خلوت من سرزده یک ره درآ ساغر زده

آخر نگویی سرزده از من چه کوتاهی؟ بگو!

من عاشق تنهایی ام سرگشته ی شیدایی ام

دیوانه ی رسوایی ام تو هر چه می خواهی بگو!

((مهرداد اوستا))

سنسیز...

cozyheart — Tue, 25 Aug 2009 12:50:18 GMT

ایلمیشدیم صنما وصلووا عادت گئجه لر

ایندی سنسیز منه برپادی قیامت گئجه لر

cozyheart — Fri, 21 Aug 2009 17:36:18 GMT

پک

پک. پک عمیق میزنم

نه به سیگار نه به پیپ

به نفسهایت

نمی دانی چه لذتی دارد

پک زدن به نفسهایت

گرمای نفس داغت

در لا به لای تن ظریف من

ذوب میشود

در این هوای کرخ

من ملول از درد

به یاد تو می نویسم

به خشکی ته مانده ی چای دیشب

به نگاه لحظه های پوسیده

10:45 30 مرداد

قول میدهم سهم توست...

در قاب شکسته ی عکست

می بویم از لبهایت

می بوسم از گردنت

مثل 30 اردیبهشت

خود بهشت

بهشت دو نفره

شیرین ترسیده لرزان

خنده. نگاه .تلاقی

کشت افکار مرا

موهایم دور انگشتانم پیچیده اند

مثل چهارشنبه

ناخن بلند. دستان سرد

پشت آیینه تصویرمعکوس

تکیه داده به جسم شیشه ای

چشمان بسته و پشت پلکم

خیال مبهوت تو

رنگین کمان خواهم شد

پاهایم بر شانه هایت به

آفتاب میرسم

پیچش موهای سیاهم

دور آفتاب

رنگین کمان میسازد

و تو مثل 3 ماه پیش

نظاره ام میکنی همین

همین اندک هم سهم توست.

2 ظهر 30 مرداد جمعه

((شاعر:خودم))

نگاهی بر (کشور آخرین ها)

cozyheart — Thu, 20 Aug 2009 13:55:40 GMT

((کشور آخرین ها)) نوشته ی پل استر نویسنده ی آمریکایی هست که به نظر من از ناب ترین رمانهای جهان هست . رمانی پست مدرن با دیدگاهی نو. همیشه پل استر بر این باور بوده که زندگی از رویداد نشات گرقته و چیزی جز تصادف نیست ولی این تصادفات بسیار جالب توجه اند.داستان دختریست به نام (آنا بلوم) که در پی یافتن برادرش که ناپدید شده است به شهری مصیبت زده می آید و حوادثی که اتفاق می افتد.

در این کتاب نویسنده به گونه ای پنهان از تمام اصول پست مدرنیسم به دفاع برخواسته و تک تک اونا رو توی نوشته اش به کار برده.که بعضی از قسمتای کتاب که دقیقا منطبق بر اصول این مکتب هست رو براتون مینویسم:

نوشته بود وقتی در خیابان راه میروی باید مراقب قدمهایت باشی وگرنه حتما می افتی چشمهایت را باید مدام باز نگه داری و بالا پایین جلو و پشتت را بپایی و مراقب آدمها و پیش آمد های غیر منتظره باشی تصادف با دیگران میتواند مرگبار باشد دو نفر تصادفا به هم میخورند و بعد با مشت به جان هم می افتند....(ص 16 کتاب)شک اندیشی از اصول این مکتب است که در این قسمت از کتاب به وضوح دیده میشود.

ممکن است تصور کنی دیر یا زود همه چیز به پایان میرسد و هیچ چیز تازه ای ساخته نمیشود آدمها میمیرند و بچه ها از متولد شدن سر باز میزنند در طول سالهایی که در اینجا گذرانده ام نمیتوانم دیدن یک بچه ی تازه به دنیا آمده را به یاد بیاورم با این حال همیشه آدم های تازه جای آنهایی را که ناپدید شده اند را میگیرند...(ص17 کتاب)این بند از کتاب بیانگر انکار واقعیت است که از اصول اولیه پست مدرنیسم یا فرا نو گرایی است.

و در قسمتی از کتاب هست که ایزابلی زنی مسن شوهرش را کشته و بعد که آنای جوان شخصیت اصلی داستان جسد فردیناند شوهر ایزابل را به آن صورت میبیند((چشمانش از حدقه خارج شده زبان از دهنش بیرون زده و خون در اطراف بینی اش خشکیده بود... ))و ایزابل را صدا میزند ایزابل بی هیچ احساسی وانمود میکند که از قضیه بی خبر است((تا چند لحظه بی آنکه هیچ احساسی نشان دهد تنها به آن خیره شد سپس ناگهان بی هیچ حرکت یا صدایی شروع به گریه کرد گویی اشکها خود به خود روی گونه هایش سر میخوردند...))و چون فردیناند علاقه و مهارت خاصی در ساختن کشتی ها مینیاتوری داشته است((طی ماه هایی که آنجا زندگی میکردم کشتی های فردیناند به تدریج کوچک و کوچکتر میشد گونه ای که در شیشه های عطر جای میگرفتند و کار از بطری های ویسکی و شربت گذشته بود به طوری که سر انجام کشتی هایی به ابعاد تقریبا میکروسکوپی می ساخت ...)) وانمود کردند که او ناخدای کشتی است و زمین اقیانوس و او را از پشت بام به پایین پرت کردند(( و وقتی سرانجام به پا خاستیم و به دنیای درهم و برهم پایین نگاه کردم از دیدن اقیانوسی شگفت زده شدم همچون باریکه ای آبی خاکستری بود...))یا درجایی گویی وانمود کردند که فردیناند یک پرنده است((ایزابل اصرار کرد باید صاف بایستد و الا به هدفی که داریم نمیرسیم ما باید این توهم را ایجاد کنیم که فردیناند یک پرنده است اما پرنده ها سینه خیز نمیروندبلکه با جسارت در حالیکه سر را رو به بالا گرفته اند خود را به لبه ی پرتگاه میرسانند با این منطق نمیشد درافتاد از این رو تا چند دقیقه با جسد بی حرکت فردیناند کشتی گرفتیم و آنقدر آنرا هل دادیم و کشیدیم تا به گونه ی لرزانی سرپا ایستاد باید بگویم کمدی کوچک و مهیبی بود)) (صفحه های 60 تا 67 کتاب) که همه اینها به یک اصل فرا نو گرایی یا همان پست مدرنیسم بر میگردد و آن اینست که زندگی یک انسان یک وانمودگر به جای واقعیت است از این روست که غیر واقعی است.

و قسمتهای دیگری از کتاب :

ناگهان زنی در برابرم ظاهر شد و در حالی که لبخندی به لب داشت سر خم کرد و به من خیره شد تقریبا سی و هشت یا چهل ساله بود موهای تیره رنگ و تاب دار و چشمان درشت سبز داشت علی رغم بدحالی اورا زیبا یافتم شاید زیبا ترین زنی بود که از هنگام ورود به شهر دیدم.

گفت:خیلی درد میکشی؟

جواب دادم:لزومی ندارد از این بابت لبخند بزنی من حوصله ی لبخند ندارم

... گفت: از اینکه زنده مانی خوشحالم... و باری ویکتوریا (همان زن زیبا) گفت:وقتی از پنجره بیرون پریدی آنها تو را یافتند

با حالت دفاعی گفتم: من قصد خودکشی ندارم بهتر است از این فکرها نکنی.

ویکتوریا گفت:پرنده ها از پنجره نمیپرند و وقتی هم که می پرند اول پنجره را باز میکنند.(ص 122 و 123 کتاب) (به نظر من جمله ی فوق العاده قشنگیه)

گفتم :من میل ندارم چون باردار هستم با من همچون فلج ها رفتار کنی... اگر اینقدر نگران هستی چرا وقتی میخواهم به خیابان بروم کفشهایت را به من نمیدهی؟

- سام گفت:برای اینکه برایت خیلی بزرنگند دیر یا زود زمین میخوری و نقش زمین میشوی.

-چه کنم که پاهایم کوچک اند؟ این طوری به دنیا آمده ام

-تو پاهای قشنگی داری آنا پنجه های پایت زیبا ترین اند من این پاها را میپرستم و زمینی را که بر آن قدم میگذاری می بوسم برای همین است که باید از آنها مواظبت کرد باید مطمئن باشیم بلایی سرشان نمی آید.

خیلی قسمتای قشنگ دیگه هم داشت که به دلیل طولانی نشدن پست از نوشتن صرف نظر کردم.

این مطلب فقط یک دیدگاه بود نه نقد از همه ی دوستان ادیبم که در این زمینه اطلاعاتی دارند خواهشمندم به بهبود این مطلب کمک کنند.